[Fic] Unlovable 26.1 [TopxJiyong]
posted on 13 May 2012 21:33 by fictionist
“ อย่าเกาะแน่นนักซี่ เดี๋ยวก็ล้มกันพอดีหรอก ” เสียงเล็กเอ่ยสู้กระแสลมที่กำลังปะทะใบหน้า มือเล็กเกาะแฮนด์บิ๊กไบค์คันใหญ่ด้วยท่าทางที่ชำนาญ แต่แม้จะชำนาญแค่ไหน ควอน จียงก็ไม่มั่นใจในความปลอดภัยในยามนี้เลย
คนตัวโตกอดเอวแน่นหนึบอยู่ด้านหลัง อีกทั้งยังร้องอ้อนว่า ร่างกายที่เพิ่งจะเสียเลือดไปมากคงจะขับรถกลับบ้านไม่ไหวแน่ เลยขอให้คนตัวเล็กกว่าทำหน้าที่เป็นสารถีจำเป็นไปก่อน
‘’ นี้ซึงฮยอน! ฉันบอกว่าอย่ากอดแน่นไง! ‘’
“ ก็นายตัวหอมขนาดนี้ จะให้อยู่ห่างๆ ได้ยังไงกัน ” คำป้อยอไร้สาระของพวกฉวยโอกาสทำเอาจียงอยากจะถองสีข้างเสียสักทีสองทีให้รู้แล้วรู้รอดไป แล้วนี่ถ้าไม่ติดว่ากลัวรถจะล้มน่ะนะ เค้าคงจะทำไปแล้วด้วย
“ นายก็เป็นซะแบบนี้! นี่เห็นว่าเมื่อกี้ทำตัวดีหรอกนะ ” จียงทำได้เพียงอมยิ้มกับตัวเองขณะพูด เค้าเองก็ปฎิเสธไม่ได้หรอกว่าเหตุการณ์ที่โรงพยาบาลมันทำให้ตัวเค้าประทับใจซึงฮยอนกับเรื่องที่เกิดขึ้น และแม้ซึงรีจะเคยเป็นปัญหาสำหรับความรักของเค้าอยู่มาก แต่เมื่อปัญหามันเหมือนจะจบลงแบบนี้แล้วก็ไม่อยากจะคิดย้อนกลับไปให้มันเสียประสาทอีก
เพียงแค่รู้สึกดีกับวันนี้...
แค่มีคนๆ นี้ที่กำลังกระชับอ้อมแขนกับเอวเค้าตอนนี้ ตรงนี้
ก็พอใจ
“ ...ซังนา ” มือใหญ่สัมผัสผิวขาวซีดราวกับกระดาษ...แม้เค้าจะบอกว่าไม่รักเธอในความรู้สึกแบบนั้น แต่เค้าก็ไม่สามารถปฎิเสธได้ว่าสงสารเธอในยามนี้มากเพียงใด
ความรัก...ความหลง
เส้นบางๆ ที่ขีดคั่นกลางระหว่างสองคำนี้ ความก้ำกึ่งที่เกินจะแยกออกจากกัน
ดังนั้นหากเมื่อก้าวพลาดผิดพลั้ง ก็ไม่อาจจะเข้าใจความหมายของคำว่า ‘รัก’ ที่แท้จริงได้
อย่างผู้หญิงคนนี้...
“ ทำแบบนี้ทำไม? ”
‘’ ................. ‘’
“ ซังนา...เธอทำแบบนี้ทำไม? ” เสียงเอ่ยที่แผ่วเบา...ไม่เข้าใจในสิ่งที่เรียกว่า ‘ความรัก’ ของผู้หญิงตรงหน้านี้จริงๆ
“ ...อย่าทำเป็นโง่หน่อยเลย ” เสียงเบายิ่งกว่า หากแฝงไปด้วยอารมณ์โกรธเคืองคุกกรุ่นอยู่พอสมควรจนสัมผัส
ได้ ยองเบสะดุ้ง ก่อนจะหันหลังกลับไปมอง และได้พบชายหนุ่มซึ่งเป็นบิดาของหญิงสาวที่เค้ากุมมือไว้
ทั้งโกรธ
ทั้งเกลียด
“ ออกมาคุยกับฉัน...ทง ยองเบ ” ไม่ด่าอะไรไปมากกว่านี้ ก่อนจะเปิดประตูเดินนำออกไปรอหน้าห้องพัก
บางครั้ง
การที่จะได้สิ่งหนึ่งสิ่งใดมา...อาจจะต้องแลกมาด้วยความไม่เต็มใจที่จะต้องเสียสิ่งหนึ่งสิ่งใดไป
“ ...ครับ? ” คำเดียวที่เอ่ยถามหลังจากเดินตามออกมาจากภายในห้องผู้ป่วย ค่อยปิดประตูห้องอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังตึงตังตามมารยาทที่พึงกระทำ
ชายคนที่ต้องการจะพูดกับเค้า ยืนหลังพิงกระจกหน้าต่างโรงพยาบาล ใบหน้านิ่งขรึมมองออกไปภายนอกเหมือนกำลังใช้ความคิดอยู่กับตัวเอง
‘’ คุณคิม...? ‘’ ยองเบเรียกอีกฝ่ายให้รู้ตัวถึงการมาของตน คนตรงหน้าหันมามองตามเสียง...นิ่งมองอยู่แบบนั้นชั่วครู่
“ ...ฉันขอถามนายหนึ่งคำยองเบ ” ชายสูงวัยพูด พรางหันไปมองที่เดิม...ที่นอกหน้าต่างที่ยองเบลองมองดูแล้วก็ไม่เห็นจะมีอะไรนอกจากสวนหย่อมที่มีผู้ป่วยและนางพยาบาลดูแลอยู่สองสามคน
“ ครับ? ”
“ นายเคย ‘รัก’ ลูกสาวฉันบ้างหรือเปล่า...ที่ผ่านมา? ” ชัดเจนกับทุกคำพูด น้ำเสียงที่ไม่อาจบ่งบอกได้ว่าคนๆ นี้คิดอะไรอยู่ภายในใจ เฉกเช่นดวงตาที่นิ่งสนิทอย่างอยากจะดูออก
ตอบยาก...
แต่ก็ไม่ใช่ ‘ความรัก’
“ ซังนาเธอเป็นคนดี ถึงแม้จะเอาแต่ใจ... ‘’
“ ฉันแค่ถามว่า ‘รัก’ หรือ ‘ไม่รัก’ !! ไม่ได้ถามว่าลูกสาวฉันดีชั่วยังไง!! ” คำพูดคล้ายตะคอกด้วยอารมณ์ขุ่นมัว...เพียงคำตอบเดียวที่ผู้เป็นพ่ออยากได้ยิน
‘’ .......... ‘’ ดวงตาปิดลงเพื่อช่วยให้จิตใจสงบ สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะตัดสินใจพูดอะไรบางอย่างออกมา
“ ผมขอโทษครับ แต่ว่าผม....”
บางอย่าง...ที่ใจคิด
“ ผม...ไม่ได้รักเธอ ‘’
บางอย่าง...ที่อยากจะพูดออกมาเหลือเกิน
‘’ ผมไม่ได้รักซังนาครับ...คุณคิม ”
‘ความจริง’ ที่ได้พูดออกมา
ผู้ชายคนนี้กำลังพูดความจริง
ทั้งคำพูด ทั้งแววตา
และ...หัวใจ
มันสอดคล้องกัน จนคนฟังรู้สึกได้ เพราะแม้จะแผ่วเบาแต่กลับชัดเจนและดังก้องไปทั้งโสตประสาท
เค้าพลาดเองที่ผ่านมา...เค้าพลาดเองที่ถวายทุกอย่างให้แก่ลูกสาวเพียงคนเดียวจนลืมมองความรู้สึกของคนรอบข้าง และลืมนึกไปว่าทุกอย่างที่ได้มาอย่างง่ายดายแค่ใช้เศษเงินเพียงไม่กี่วอน อีกทั้งการบีบบังคับเพื่อให้ได้มา
ซึ่งในกรณีนี้ กลับไม่ใช่
และอาจจะเหมือนอย่างที่เด็กหนุ่มคนนั้นบอกไว้...
“เรื่องบางเรื่องอาจจะบังคับกันได้...แต่เรื่องของหัวใจต่อให้บังคับกันแค่ไหน ถ้าหัวใจเลือกที่จะไม่ไป มันก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อยู่ดีนะครับ”
อาจจะจริงของพ่อหนุ่มคนนั้น
คนที่ช่วยชีวิตลูกสาวของเค้าเอาไว้ได้อย่างทันท้วงที
คุณคิมที่ยองเบเรียกจนติดปากถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะหันหน้ามาสบตาคนที่ลูกสาวของตนรักนักรักหนา...จ้องตรงเข้าไปในความรู้สึก ผ่านดวงตาคู่ตรงหน้า
ทง ยองเบ...ไม่ได้โกหก
เค้าคนนี้... ‘ไม่ได้รัก’ ซังนาเลย
ไม่เลยแม้แต่น้อย
ชายหนุ่มหลับตาลง ก่อนจะพูดเสียงแผ่วเบาราวกับอ่อนใจ
“ ไปซะ ”
‘’ เอ๊ะ!? ‘’
“ ไปจากชีวิตซังนาซะ แล้วไม่ต้องกลับมาให้ซังนาเห็นหน้าอีก ” แววตาของคนเป็นพ่อที่แม้จะรู้ว่าเป็นฝ่ายผิด ก็ยังคงฉายชัดความหนักแน่นในดวงตา
ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง ที่ลูกสาวของเค้านอนพักรักษาตัวอยู่
“ ค...คุณคิม ”
แม้แต่เสียงเรียกตามหลัง...
เค้าก็ไม่คิดจะฟัง
‘’ ...ฟังที่ฉันพูดไหมเนี้ยซึงฮยอน!? ‘’ น้ำเสียงเหวี่ยงใส่คนรักที่ก้มๆ เงยๆ มองรีโมตโทรทัศน์เพื่อเปลี่ยนช่องหารายการสนุกๆ ดูหลังจากกลับมาถึงบ้านได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
ก็ไหนบอกว่าไม่มีแรงจะทำอะไรแล้วไง!?
‘’ ไอ่อ้วน!! ‘’
‘’ โอ้ยยย!! ‘’ คนที่โดนเรียกว่าอ้วนร้องเสียงดังเมื่อศอกของคนตัวบางกระทุ้งใส่เข้าหน้าท้องเต็มแรงจนต้องคดตัวงอทันทีเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว
‘’ อ...อะไรจียง? เล่นแรงนะเนี้ย ‘’
‘’ ก็พูดไม่ฟัง! เดี๋ยวฉันจะทุบโทรทัศน์ทิ้งให้หมดบ้านเลยคอยดู! ‘’
‘’ ฮึม? อย่าบอกว่าหึงแม้แต่กับโทรทัศน์? ไร้สาระน่ะจียง ‘’ ซึงฮยอนเลิกคิ้วถามเจ้าเล่ห์
‘’ ไอ่อ้วน!! อ๊ะ!? ‘’ ไม่ทันที่จะได้เล่นงานวิธีเดิม จียงก็ถูกรวบมือทั้งสองข้างเข้าไว้ด้วยฝ่ามือหนาของอีกคน ก่อนจะถูกดึงให้เข้าใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน
‘’ เรียกฉันแบบนั้นอีกรอบฉันจูบจริงๆ แน่ ‘’ ซึงฮยอนพูดอย่างเหนือกว่า แต่ด้วยสายตาที่ไม่ยอมแพ้ของอีกคนที่ทำให้ซึงฮยอนอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้
นิสัยแบบนี้คงไม่มีใครเหมือนอีกแล้วจริงๆ
‘’ โอเคๆ ‘’ ซึงฮยอนว่าอย่างจำยอม ก่อนจะปล่อยคนตัวบางให้กลับมานั่งเป็นปกติอยู่ข้างๆ ตัว
‘’ ฉันได้ยินแล้วที่นายพูดเมื่อกี่น่ะ ‘’ ซึงฮยอนพูดอย่างใจเย็น ใบหน้าคมมองใบหน้าหวานของคนรักแล้วยิ้มให้อีกครั้ง
‘’ แล้วคำตอบของฉันก็คือ...ถ้าหมอนั้นจะไปจากซึงรีอีก พอถึงตอนนั้น ฉันก็คงไม่มีอะไรจะพูด ‘’
เพราะสิ่งที่พี่ชายคนหนึ่งจะทำให้น้องชายเพียงคนเดียวได้...
ตัวเค้าก็ได้ทำไปแล้ว
‘’ น้องแค่คนเดียว...ฉันดูแลเองได้ ‘’ คำพูดเหมือนตัดพ้อที่พอจียงได้ยินก็ทำได้แค่เพียงบีบฝ่ามือของคนรักเบาๆ เพราะเข้าใจ
คนที่เหมือนเข้มแข็ง
แต่กลับอ่อนแอกว่าที่เห็นมาก
ทุกๆ สิ่งทุกๆ อย่างที่ผ่านเข้ามาช่างหนักหนาสาหัส จนเกือบจะทำให้ชีวิตๆ หนึ่งแทบจะล้มทั้งยืนจนยากที่จะพยุงตัวให้ทรงอยู่ด้วยขาทั้งสองข้างของตนได้
หากแต่กำลังใจเล็กๆ ที่หล่อเลี้ยงซึ่งกันและกัน จนบางครั้งก็ทำให้นึกอิจฉาว่าด้วยการที่เป็น ‘คนรัก’ แต่กลับทำอะไรให้มากมายไม่ได้เท่ากับคนในครอบครัวที่มี
ซึงรีที่มักจะมีอิทธิพลสำหรับซึงฮยอนเสมอ
‘’ แต่ถ้าจะเพิ่ม ‘แฟน’ มาอีกคน...ฉันก็เลี้ยงได้นะ ‘’
‘’ หึม? ‘’ จียงหันไปมองเจ้าของคำพูดที่อยู่ๆ จากอารมณ์หม่นกลายเป็นใบหน้าระรื่นจนตัวเค้าปรับโมตอารมณ์แทบไม่ทัน
‘’ ว่ายังไง? พร้อมให้ฉันเลี้ยงดูรึยัง? ‘’
‘’ ไอ่บ้า!!!!! ‘’
ความคิดบ้าๆ สลับสับเปลี่ยนไม่หยุดหย่อนในสมอง นับตั้งแต่ที่หัวหน้าของคุณพ่อยื่นคำขาดว่าไม่ให้เอาหน้าไปให้ลูกสาวของตนเห็นอีก ด้วยเหตุผลบ้าๆ ที่คนบ้าๆ คนนี้ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันจบลงแบบนี้เลย
แต่ก็ต้องยอมรับ...และทำตามซะ
น่าจะดีใจไม่ใช่เหรอ ทง ยองเบ?
ที่ผู้หญิงร้ายกาจที่ตนไม่ได้รักคนนั้นได้ออกไปจากชีวิตเสียที
รอยยิ้มที่เค้นออกมาอย่างนึกสมเพสใจ
เค้าไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้น ความเป็นมนุษย์ของเค้ายังมีอยู่มากพอที่จะมีความรู้สึกสงสาร เห็นใจ หรือแม้กระทั้ง ‘โทษตัวเอง’ จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ถ้าไม่เพราะเค้า...
ผู้หญิงคนหนึ่ง ก็คงไม่เจ็บปวดถึงขนาดที่ต้องทำร้ายตัวเองแบบนั้น
‘’ โธ่เอ๊ย... ‘’ ยองเบกุมหัวตัวเองนิ่ง เรื่องตัวเองยังปล่อยวางไม่ได้ ยังเรื่องหน้าที่การงานของคุณพ่ออีก ที่ถึงแม้ว่าคุณคิมจะบอกออกมาจากปากว่าจากเรื่องที่เกิดขึ้นจะไม่ส่งผลกระทบใดๆ ต่อการทำงานของคุณพ่อ ลูกกับพ่อมันคนละคนกัน และความสามารถของคุณพ่อในการทำงานก็เป็นที่ไว้เนื้อเชื่อใจของคุณคิมอยู่มาก แต่นั้น...มันก็ทำให้คนเป็นลูก คนที่สร้างปัญหาอดต่อว่าตัวเองไม่ได้จริงๆ กับการกระทำบ้าๆ ครั้งนี้
เหนื่อย...
จนบางครั้งก็อยากจะได้รับกำลังใจบ้าง
รับ...จากที่เป็นฝ่ายให้มาตลอดเวลาที่ผ่าน
‘’ ...ขออนุญาตครับ ‘’
‘’ กลับมาแล้วเหรอครับคุณยองเบ? ‘’ จียงกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นหลังจากได้ยินเสียงบานประตูถูกเปิดเข้ามาพร้อมเสียงของแขกคนเก่า
‘’ ขอรบกวนอีกครั้งนะครับ ‘’ ยองเบยิ้มบางๆ ก่อนจะผงกหัวให้เล็กน้อย จียงรีบปัดมือไปมาเป็นนัยน์บอกว่าไม่เป็นการรบกวนอะไร แต่แทนที่ทั้งสองได้คุยกันยาวอีกนิดกลับต้องมาโดนพี่ชายคนไข้ขัดคอขึ้นซะงั้น
‘’ จะมาบอกลาซึงรีรึไง? ‘’ คำพูดที่ขัดใจจียงจนต้องตวัดหน้าไปมองเจ้าของคำพูดนั้นทันควร
‘’ อย่ามาทำให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้จะได้ไหม! ไอ่อ้วน! หุบปากไปเลย! ‘’ จียงว่ากลับให้ มันน่าไหม!? ดูทำนิสัยเถอะ
‘’ ครับ...ผมมาลา ‘’
‘’ หะ!? ‘’ จียงหันควับไปมองเจ้าของคำพูดน่าตกใจนั้น
ว่าไงนะ?
จะมาลา?
จะจากไปอีกแล้วงั้นเหรอ?
จียงรีบหันกลับไปมองซึงฮยอนอีกครั้ง หากอารมณ์ไม่ใช่ความหงุดหงิดอย่างเมื่อครู่ แต่กลับเป็นความรู้สึกของการเห็นใจจนพูดอะไรไม่ออก ฝ่ามือนุ่มเอื้อมจับฝ่ามือของคนรักไว้และบีบไว้เหมือนจะรู้
‘ถ้าหมอนั้นจะไปจากซึงรีอีก พอถึงตอนนั้น ฉันก็คงไม่มีอะไรจะพูด’
ซึงฮยอนไม่พูดอะไรอย่างที่บอกไว้จริงๆ
‘’ ผมจะมาลาซึงรี...แล้วก็จะมาลาพวกคุณด้วย ‘’